Camping Torentjeshoek

Tijdens een Wampex gebeurt er van alles. Dit levert avond na de Wampex een heleboel sterke verhalen op die nog jaren worden verteld. Het lijkt ons leuk om een groot aantal van de belevenissen samen te brengen. Het probleem is dat je ze niet op commando kunt vertellen. Ze komen vaak weer boven als je met een groep bij elkaar bent en het er toevallig over hebt.

We gaan ze daarom hier samenbrengen. Herinner je weer wat leuks wat er is gebeurt tijdens de Wampex, stuur het ons. Als we de herinneringen van een groot aantal mensen samenvoegen krijgen we een mooie indruk van het plezier dat je kunt hebben tijdens het lopen van een Wampex.

Wim heeft een mooie opdracht gemaakt voor de Junior Wampex. "Hoe maak je zoiets" vraagt een meisje die de opdracht moet doen. "Gewoon, een paar touwtjes, buisje, magneet en een pijl." antwoord wim. "Als je niks beters te doen hebt" is de reactie. Wim laat alles vallen en gaat (bijna) naar huis.

Heel erg veel ploegen zijn de weg kwijt op route 4. Één ploeg besluit de enveloppe open te maken. Plots komen er 7 ploegen uit alle richtingen op het geluid van scheurend papier af.

Vlak voor de Junior Wampex wil Matti al om half 9 weggaan terwijl hij pas om 12 uur moet starten. "Wil je geen brood?" vraagt z'n moeder. We gaan bij Rik macaroni maken. Da's goed voor de koolhydraten.

2004: Jurgen heeft nog een oude caravan. Edwin mag hem hebben om op de post droog te kunnen zitten.

2005: Bij post 7 staat het tot frietkot omgebouwde vehikel om de worsten uit te delen.

Cor: Als je wilt dat ik in zo'n rubberboot vaar, geef dan één waar iemand van 100 kilo in kan. Zie ik er uit als 45 kilo? Jan: Pak dan de twee persoons boot van 85Kg. Cor: Samen met Harm-Jan zeker, dan kun je ons zeker van de bodem schrapen.

Trijnie komt tijdens de Junior Wampex een ploeg tegen die helemaal de verkeerde kant op gaat. Ze lopen op route 4. Welke route doen jullie dan? Nou, route 4 vonden we te moeilijk, dus we hebben route 5 maar gepakt. Tja.

Bas gaat na afloop in bad. Na verloop van tijd schrikt hij wakker, hij dacht dat hij in een moeras lag. Het badwater is erg koud na 3 uur.

Ook Pasman ligt 3 uur in bad. Sandra durft het huis niet te verlaten omdat ze bang is dat hij verdrinkt.

Jan Dekker houdt het nog een uurtje langer vol. Hij wordt in ijskoud water wakker.

Marcel brengt autobanden op een aanhanger naar een waterpost. Excellent driver natuurlijk. Bij aankomst vraagt iemand hem waar de banden zijn die hij zou brengen. Hij wijst en zegt: "Achter op de aanhang.........". Geen banden. Zonder het te merken allemaal verloren. Edwin komt even later aan. Hij reed door Lhee en vond om de 100 meter een band. Hij levert ze wel goed af, los op het dak en de motorkap.

Het volgende jaar wordt Marcel opgeroepen om iets belangrijks weg te brengen. Bij aankomst in de kantine blijkt het een vingerskateboard met hele kleine bandjes te zijn. Grapje van de dames.

Wanneer stopt de tijd aan het eind van de kanoroute? Als alle kano's op de wal liggen. Jan en Bert kijken elkaar heel even aan, gooien Marinus overboord en trekken de kano op de wal. Stop de tijd.

Met een A-vormig gevaarte een paar meter afleggen kan op verschillende manieren. Het is de bedoeling dat 1 persoon er op staat en poot voor poot verzet terwijl 2 anderen hem met behulp van touwen overeind houden. Wat zijn de regels? Je mag de grond niet aanraken zegt Hans. Johan laat zich voorovervallen , blijft op de balken liggen en de andere twee trekken hem over de streep. Hans vergeet van schrik de stopwatch in te drukken. Een paar seconden extra. Hans protesteert nog wat; "dat is niet de bedoeling", maar het mag niet baten: Een supertijd.

Johan vraagt na afloop wat er fout was met de kompasroute. Ik ben exact richting 170° gelopen, maar kwam volledig verkeerd uit. Er klopte niks van. 170° ? Er stond 270°. Hij kijkt eens met een scheef oog, hmmm... en loopt weg.

Robert Jan zit bij de Mariniers. Hij doet mee met een meidengroep. Heel veel babbels van te voren. Dan komt zijn specialiteit: Het kompas. De groep wordt opgesplitst in twee delen, ieder een kompasroute naar de volgende post. Robert Jan komt 2 uur na de andere helft aan. Een stukje op kompas viel niet mee voor de marinier. We hopen dat het geen oorlog wordt.

Na lang zoeken toch maar besluiten om een envelop te openen. Hans kijkt er even vluchtig op: Ik weet al waar de post zit, bij Jonker. Ze lopen er heen, geen post. Nog een keer kijken. Sorry klein foutje, het is daar. Weer geen post. Nee, de route is moeilijk, maar als je Hans een envelop open laat maken heb je pas echt een probleem aldus Wim Nijland.

Gelmer heeft een topploeg bijeengebracht. Hard lopend nemen ze uren voorsprong. Dan gaat het mis. Post 9 nergens te vinden. We maken geen envelop open. Dus nog 3 uur zoeken. Envelop openmaken? Nee, we kijken nog even bij de volgende kruising. Gelmer maakt de envelop toch open. De post is bij de volgende kruising. Johan wil Gelmer wel aan de hoogste boom ophangen. Bij de prijsuitreiking kijkt Gelmer eerst heel voorzichtig om het hoekje. Zijn de jongens er ook? Nee? Dan durf ik wel binnen te komen. De ploeg doet het volgende jaar weer mee, maar Gelmer moet op zoek naar een andere ploeg.

De ploeg van Martin (dezelfde waar Gelmer ooit in zat) loopt ieder jaar hard. En ieder jaar gaat het rond post 8 mis. Als je een aanwijzing mist en je loopt hard, dan ga je ook heel snel een eind fout. Ze lijken voorbestemd als eeuwige tweede. De laatste keren hebben ze het hardlopen afgezworen.

Je wilt natuurlijk niet dat anderen achter je aan lopen en zo de route gemakkelijk goed lopen. Toen Johan een ploeg aan zag komen riep hij: "Snel, de bosjes in, ze mogen ons niet zien". Iedereen duikt in de bosjes, Johan springt er overheen. Plons. Tja, daar zat een sloot. Na droge kleren aan te hebben getrokken wordt de weg vervolgd. Na een paar hondert meter: "Wie heeft de route?" "Die had ik" zegt Johan. Terug en iemand op de kop in de sloot hangen om de buis die de route voorstelt weer op te vissen. En de sloot rook niet bepaald fris.

De hele zomer mooi weer en alleen tijdens de Wampex een zware storm. De 5e is een rakkertje. Wim Russchen heeft wat handigs bedacht. Alleen een overal aan, dat is handig bij het omkleden. Halverwege geven ze volledig verkleumd op. Het duurt nog uren voor ze weer warm zijn. Degene die Wim overhaalt om nog eens mee te doen krijgt een fles wijn.

De ploeg met onder andere Henk, Roel en Wim gaat schuilen bij een boer in de stal. Wim wil tussen de koeien gaan liggen om warm te worden. Henk vertrouwd dit niet en verbied het. Opgave volgt.

Rectificatie door Roel:

Dat jaar heb ik echter niet meegelopen (anders hadden ze natuurlijk ook nooit opgegeven...).

Zouden jullie deze smet op mijn blazoen willen verwijderen, dan kan ik gewoon arrogant blijven doen...

Een prachtige post met autobanden. Zittend op een band moet je de volgende naar je toe trekken en overstappen om daarna de volgende weer naar je toe te trekken. Helaas heeft de wind andere plannen. De banden hangen als een vlieger boven het water. We gebruiken hem misschien nog wel eens

Op de camping staat een zeephelling. Helaas vliegt hij bij de derde ploeg al in de lucht en beland op een voortent. Stevig stormpje.

Dit jaar doen we niet mee. We zijn op vakantie aan de Middellandse zee. Bas en Claudia besloten toch een paar dagen eerder terug te gaan en alsnog mee te doen

Sandra snapte er niets van. Geen tussenstop op de terugreis vanuit Zuid Frankrijk. Er moest in 1 keer worden doorgereden. Thuis aangekomen grijpt Pasman een rugzak en verdwijnt: Ik ga naar Torentjeshoek, dan kan ik nog net meedoen. Daarom had hij dus zoveel haast.

Je hebt minimaal 5 personen nodig om mee te lopen. Lastig als je vlak van tevoren nog maar 3 hebt. Gelukkig is de woensdag feest op de brink. Wacht tot ze genoeg bier ophebben en sla dan toe. Jan en Edwin trappen er in en staan vrijdag aan de start.

Jurgen heeft bij het Jan Bakkersgat een prachtige kabelbaan gemaakt. De plas is bijna droog dus het is de kunst om door je benen op te trekken net over de modderpoel heen te glijden. Even testen. Tot de helft gaat het prachtig, dan knapt de kabel. Jurgen voorover met z'n gezicht in de modder. Toch maar een behendigheidsproefje geïmproviseerd.

Een touwconstructie over een put. Alles is opgebouwd, nog even testen. René hangt zijn zoontje in het tuig, maar als je denkt dat 5 sterke kerels de jongen aan de overkant kunnen krijgen dan heb je het mis? Het vergde nogal wat aanpassingen om de zaak te laten werken.

Een regenbuitje wil de opbouw nog wel eens bemoeilijken. Het is vooral lastig als je de kap van de jeep thuis hebt gelaten omdat zo de balken gemakkelijker vervoerd kunnen worden. Resultaat: Allemaal nat evenals de stoelen en de 27Mc bak.

Johan Nijland vindt na afloop de gehele familie thuis. Nog even er bij zitten. Ook nog honger, dus wat patat bakken. Het valt zijn schoonzus op dat hij slapend patat kan eten: Ogen dicht, hoofd opzij en toch nog kauwend op een patatje. Als er na verloop van tijd alleen nog wartaal uit komt gaat hij toch maar naar bed.

William heeft de gehele nacht bij de computer gezeten. Na de prijsuitreiking wil hij thuis nog wat uit de frituur, dus een pan met vet op het vuur. En tja, slapen lukt ook wel. Resultaat, het huis enkele weken onbewoonbaar en de keuken aan vervanging toe.

De kralenroute. Een touwtje met gekleurde kralen. Blauw is links, rood rechts en oeps.... , Ingeborg trekt het touwtje stuk. Alle kralen over de grond. De andere dames in de ploeg zijn.. , laten we maar zeggen licht teleurgesteld. Ze weten niet dat Ingeborg de aanwijzingen al heeft opgeschreven.

Een week voor de Wampex wordt de zeskamp gehouden. Op het veld staat een zeephelling. Doe je mee met de zeephelling, Sjoerd? Daar krijg je mij nooit tegenop. Een week later staat de zeephelling er weer, ditmaal voor de Wampex waar Sjoerd aan meedoet. "Eikel, daarom zat je zo gemeen te lachen vorige week." Hij is wel snel boven.

Bij de kantine wordt een 12 meter hoge stellage gebouwd. Marleen vraagt argwanend wat de bedoeling is. Jan zegt: "Dat is voor de kabelbaan, je gaat over de kantine, door de bosjes naar de weide 200 meter verderop". Als een lopend vuurtje gaat het verhaal over de camping: Weet je wat die sadist nu weer heeft bedacht. De zendmast voldeed trouwens prima.

Bert vraagt waarom er een stuk elastiek op de weide ligt. "Daar moet je mee bungy jumpen" houden Trijnie en Marijke vol. Hij gelooft het en krijgt ter plekke maagpijn.

Johan betrapt Jan een week van tevoren bij Kattemade. Ha Ha, dat vindt jan vast niet grappig. Tijdens de Wampex is Johan de weg kwijt. Maar dat geeft niet, ik weet waar de post zit. In de buurt van Kattemade. Jammer genoeg ging Jan alleen binnendoor van de ene naar de andere post. De echte post zit 2 kilometer daar vandaan.

Er wordt nogal eens geprobeerd om op een oneigenlijke manier voordeel te halen. We moeten wel zeggen dat dit meestal op een ludieke wijze gaat. Een ploeg heeft ook eens enveloppen meegenomen. Dan kunnen we een envelop openmaken en weer dichtdoen. Helaas stonden er dit keer stempels op.

Hans is een meester in het verzamelen van voorkennis. De fietsbanden van Trijnie bekijken of er misschien een herkenbare kleur modder aan zit (alsof je daar wat aan hebt), de kinderen van Trijnie die mee zijn geweest uithoren en zelfs achtervolgen naar de winkel om te kijken of ze de papieren in de fietstas heeft laten zitten. Het was allemaal tevergeefs. En dan vergeten we nog de keer dat hij in Hoogeveen op het vliegveld stond om vanuit de lucht de posten op te zoeken. Werd toch iets te duur.

Je kunt heel veel hulpmiddelen bedenken. Vaak heb je er niets aan of werken zelfs tegen je. Bij de Wampex in Vledder nam Jurgen een touw van 30 meter mee. Men had gezegd dat dat handig kon zijn. Hij heeft dus de gehele tocht met 30 meter touw over zijn schouders gelopen. Ze konden het nergens gebruiken.

Alex nam een nachtkijker mee. Hij leek van pas te komen na een post gevonden te hebben via een verkeerde route. Eerst kijken waar de andere ploegen vandaan komen zodat we geen straftijd krijgen voor het benaderen van een post uit de verkeerde richting. Na verloop van tijd komen er 2 ploegen een pad af lopen naar de post toe. Snel een omtrekkende beweging en ook via dat pad naar de post toe. Helaas, de twee ploegen liepen verkeerd. Het pad waar ze zelf uit kwamen was de goede.

Zo noemen we in Dwingeloo uien. Je kunt er een prachtige route mee uitzetten. Wrijf met een ui langs een boom bij een afslag die je moet nemen. Ruiken aan de bomen dus. Rob luistert naar de uitleg, begint te lachen: Dat zal. Ze bedoelen gewoon dat we naar de kerktoren moeten lopen (de siepel in de volksmond) En dat doen ze.

Rikus doet het anders. Hij staat midden op de kruising, snif naar links, snif naar rechts, nee, hier zit niks. Rechtdoor. Helaas.

's Avonds komen er nog enkele gasten binnen op de camping. Wat zijn dat voor rare lui bij de poort? Er staan daar allemaal mensen aan boompjes te snuffelen.

Gasten die op zaterdagochtend binnenkomen vragen zich ook wel eens af waar ze terecht zijn gekomen. Ze komen op een camping waar om 9 uur 's ochtends mensen op het terras aan het bier zitten terwijl anderen moeizaam lopend het terrein afgaan. Het vergt altijd enige uitleg om duidelijk te maken dat dit de deelnemers van de Wampex zijn die net binnen zijn gekomen. De laatste jaren komen de ploegen wat later binnen en valt het niet meer zo op.

Bij een post staan een aantal ploegen die beweren dat de route fout is. Een Wiskunderoute waarbij je kompasstanden moet uitrekenen. Jan Wordt gebeld: Meneer van Dale wacht op antwoord. Laat meneer van Dale maar even wachten, ik kom zo. Nu is Albert helemaal over de rooie. Meneer van Dale is namelijk geen persoon zoals Jan denkt, maar een rekenregel. Deze geldt echter al niet meer sinds de 70er jaren. Gebruik je hem toch, dan kom je verkeerd uit. De meningen verschillen hier nog steeds over.

De ploeg van Sjoerd is sterk, maar wiskunde is een zwak punt. Peter gaat aan het rekenen. Gemakkelijk. De wortel van 100 is 1, enz. Door een opeenstapeling van fouten komen ze toch weer op de juiste getallen uit en lopen moeiteloos naar de post.

Een andere ploeg komt uit op 200 km richting het zuidwesten. Dan ben ik thuis roept Peter Robijn. Ze gaan toch lopen volgens de uitkomst.

Een damesteam doet voor het eerst mee. O.a. Lammie, Jannie, Wilma en Jaquelien besluiten van te voren te oefenen. Ze lopen 15 en 20 km. Resultaat, de Wampex al met blaren beginnen. Toch lopen ze de tocht uit en staan 's avonds zelfs te dansen bij de Dwingel 2000 band.

Albert heeft in de eerste jaren wat problemen met de dag. De avond voor de Wampex is namelijk Donderdag Meppeldag. Hij doet op vrijdag verrassend vaak niet mee omdat hij onverklaarbaar ziek is.

De eerste keer dat hij meedeed kwam Karel met een plastic tas waarin een handdoek en wat eten. Al zwaaiend met de tas liep hij de hele route moeiteloos. Sindsdien zijn Karel en zijn plastic tas onafscheidelijk tijdens de Wampex. Hij overweegt ze van te voren ook te verkopen om anderen ook de mogelijkheid te geven een dergelijk handig draagmiddel te gebruiken.

Johan van der Laan laat vol trots zijn nieuwe aanwinst zien: 2 paar wandelsokken van f 38,- per paar. "Die zijn na post 2 allemaal nat". Hij kijkt even bedenkelijk en de volgende dag heeft hij 5 paar.

Om de tijd te doden heeft Marinus de handleiding op het rekverband gelezen. Als hij onderweg een ploeg tegenkomt met iemand die zijn enkel heeft verzwikt ontpopt hij zich als ervaren EHBO'er. Onder protest van zijn ploeggenoten knoopt hij het verband om de voet van de ongelukkige. Resultaat: De ploeg met de geblesseerde is al lang bij de post als Marinus met zijn ploeg arriveert. Een echte EHBO'er is bezig de knopen te ontwarren en het verband opnieuw aan te leggen.

Ton loopt te mekkeren en te mauwen. Maar hij loopt graag voor publiek. Geen publiek: overal pijn. Publiek: vooraan in looppas.

Edwin heeft een barbecue geregeld. Hij zal bij post 6 worden gebracht door Harrie en Jon. Even wat happen onderweg. De hele weg kijkt hij er naar uit. Post 6: geen Harrie. Iemand Harrie gezien? De auto staat in Dwingeloo voor de discotheek. Edwin loopt nog naar post 7 en geeft op.

Er komen soms verrassende dingen uit de rugzak. Maar de 10 zoute haringen die Marinus meenam waren wel heel bijzonder.

Trijnie heeft hulp van Klaas bij het controleren van de routes. Klaas heeft echter een ietsiepietsie overgewicht. Na 200 meter over een zandpad op de fiets loopt hij blauw aan. Trijnie besluit toch de cursus EHBO maar weer op te pakken.

Edwin helpt Jan op soortgelijke wijze. 15 Km op de mountainbike door het bos van Diever, heuveltje op, heuveltje af. Dan raakt Jan ook nog even de weg kwijt. Hij moet de klaagzang hierover nog steeds aanhoren.

Trijnie neemt 3 jaar lang de kinderen mee bij het uitzetten. 's Morgens, na een dag of 5 fietsen: "Mam, hoeven we vandaag geen Wampex?" En dan de mensen die slechts 1 nachtje lopen maar klagen.

André Boer en Rinus Schieving controleren een route. 800 meter, 5 aanwijzingen en 5 telefoontjes later wordt de conclusie getrokken. Nog maar eens laten doen door iemand anders.

De Kameraden willen altijd als eerste starten. Dan kunnen we nog voor het melken thuis zijn. De laatste 3 keer is dat niet meer gelukt. De GSM geeft gelukkig uitkomst: "We redden het niet, je moet alleen melken".